Severus i Hermiona - Zniewoleni mrokiem

Enya - May it be (Lord of the Rings Soundtrack) -->

--> http://www.youtube.com/watch?v=Ce6ZNMeZOmA

Dziękuję Irray za doping i to jej dedykuję ten rozdział :)

53.

Hermiona usiadła zrezygnowała na schodach prowadzących do lochów, a Ian przycupnął na kamiennej ławce kilka metrów dalej, zdejmując z siebie Zaklęcie Kameleona. Od pamiętnej sytuacji w skrzydle szpitalnym minął ponad tydzień. Zima zbliżała się nieubłaganie.

Gryfonka zerknęła do podręcznego kalendarza i z ciężkim westchnieniem zamknęła go z powrotem. Był szósty listopada. Tydzień temu odbyła się impreza Halloweenowa, ale ona nie miała ochoty na nią iść. Nadal czuła się zdezorientowana ciągłą obecnością Iana, choć było to niezbędne.

Kiedy Dacjan wrócił, okazało się, że tajemniczy Damon nie przybędzie. W każdym razie nie w najbliższym czasie. Pani Pomfrey z ciężkim sercem wypuściła Hermionę ze skrzydła szpitalnego, powierzając ją Ianowi. Natychmiast po przyjściu do jej komnat wypróbowali zasięg więzi. Okazało się, że Hermiona może funkcjonować bez trudnego do zidentyfikowania i okiełznania niepokoju, tylko wtedy, gdy Ian jest w odległości nie większej niż dwadzieścia metrów.

Gryfonka musiała się też wyprowadzić do Wieży Prefektów, gdzie już urzędował Draco. Jako Prefekt Naczelna powinna tam mieszkać od początku roku szkolnego, jednak bycie praktykantką jednego z nauczycieli miało swoje przywileje. Pokoje w Wieży Prefektów były większe od tych w lochach, co miało swoje plusy. Na przykład Ian mógł zająć część pomieszczeń, bez jakiegokolwiek uszczerbku na przestrzeni prywatnej Hermiony.

Mieszkanie po drugiej stronie zamku, najdalej jak się dało od lochów miało też swoje minusy. Musiała wstawać pół godziny wcześniej w środy i piątki, żeby zdążyć dojść do Wielkiej Sali na śniadanie, a potem pognać do sali eliksirów. Snape też oznajmił jej, że skoro już nie mieszka w lochach, w pomieszczeniach przeznaczonych dla praktykantów, to nie może być u niego na stażu. Gdy Hermiona próbowała przekonać go, że może wrócić, Ian na pewno nie będzie miał nic przeciwko, zaoponował, mówiąc, że nie toleruje wampirów w najbliższym otoczeniu i zamknął jej drzwi przed nosem.

Dziewczyna do dziś się zastanawiała, co może być przyczyną tak chłodnego traktowania, ale jeszcze nic nie wymyśliła. Miała ważniejsze sprawy na głowie, chociażby takie jak zbliżający się Bal, albo nauka. Opuściła tyle lekcji, że nie wyobrażała sobie zdawania owutemów bez codziennego sześciogodzinnego siedzenia nad książkami. Draco pożyczył jej notatki z Transmutacji, Zaklęć i Numerologii, ale to nie to samo, co jej własne.

Hermiona westchnęła jeszcze raz i zerknęła na Iana. Nie skarżył się, ale wiedziała, że nie jest mu lekko. Musiał się ukrywać za każdym razem, gdy wychodzili, a więc praktycznie przez cały dzień. Nie mógł się porozumiewać ze swoimi współbraćmi, bo Dumbledore zabronił uczniom kontaktów z wampirami pod groźbą zawieszenia w prawach ucznia, a nawet wydalenia ze szkoły. Dyrektor chciał także, żeby jak najmniej osób wiedziało o jej więzi z wampirem, dlatego zabronił jej mówić o tym komukolwiek.

Brązowe oczy spotkały się z niebieskimi i Hermiona przygotowała się na kolejną porcję obrazów, które od czasu do czasu przesyłał jej Ian, ale tym razem tak się nie stało. Dookoła zapanowała ciemność. Dziewczyna z wahaniem zagłębiła się w mrok, cały czas jednak widząc siedzącego na ławce Iana. Po chwili wśród ciemności dostrzegła nikłą czerwoną poświatę. Przyjrzawszy się dokładniej zauważyła, że blask wydobywa się z pięknej róży. Zachwycona, sięgnęła, żeby dotknąć rośliny, ale nagle cała iluzja zniknęła. Spojrzała na wampira, ale zobaczyła tylko pustą ławkę.

- Cześć, Hermiono! – Draco wyszedł zza zakrętu i podszedł do niej. – Co tu robisz?

-Cześć, Draco – odparła zmęczonym głosem. – Zamierzałam właśnie iść do swoich komnat.

- Ciężki dzień, co? – Chłopak uśmiechnął się porozumiewawczo.

- I jeszcze dwie godziny eliksirów nam zostały – zauważyła Hermiona. – Chodź, idziemy. – Wzięła Draco pod ramię, a Ian bezszelestnie podążył za nimi.

Przed Malfoyem najtrudniej było ukryć nieustanną obecność Iana. Przecież mieszkali w jednej wieży. Jej komnaty i Dracona przedzielał tylko mały korytarzyk, ale na szczęście istniały zaklęcia wyciszające. Nikt nic nie wiedział o drugim mieszkańcu tych pokoi.

***

Harry usiadł na kamiennej ławce dziedzińca, skąd miał doskonały widok na wejście do zamku. Wielu uczniów wychodziło na błonia chcąc odetchnąć świeżym powietrzem, dlatego widok siedzącego Gryfona nikogo nie zdziwił. W tym roku listopad był wyjątkowo łaskawy, nie odczuwało się zbytnio zbliżającej zimy, choć synoptycy w CRR* zapowiadali ostre mrozy i dogodne warunki do uprawiania mroźników alpejskich**.

Chłopak oparł się wygodniej i otulił szczelniej kurtką. Do następnej lekcji miał ponad pół godziny i była to Historia Magii, więc nie musiał się obawiać karnej pracy za minimalne spóźnienie. Przez kamienne okno było widać zalesione wzgórza i fragment tafli jeziora, teraz pomarszczonej przez lekki wiatr.

- Cześć, Harry. – Dacjan podszedł i przysiadł na brzegu ławki. – Co porabiasz?

Dacjan, jako jedyny dostał pozwolenie na kontaktowanie się z uczniami. Swego czasu padł pomysł, żeby to on prowadził zaplanowany w wakacje Klub Pojedynków, ale zrezygnowano z tego. Wampir miał zbyt mało wolnego czasu, żeby przygotowywać spotkania dla kilku grup, ponieważ uczniów było zbyt wielu, żeby wszyscy mogli mieć zajęcia w tym samym czasie.

- Cześć, Dacjan. Siedzę i myślę – odparł Złoty Chłopiec, uśmiechając się lekko do wampira.

- A nie masz przypadkiem jakiejś lekcji? – zapytał, konspiracyjnie ściszając głos.

- Nie, Historię Magii mam dopiero za pół godziny. I tak nic się nie stanie, jak się na nią spóźnię.

– Harry wzruszył ramionami.

- O nie, młody człowieku! – Dacjan pogroził mu palcem. - Nie ma wymigiwania się od nudnych lekcji. Oczywiście, nie twierdzę, że Historia Magii jest nudna, co to, to nie...

- Jasne, na pewno ci uwierzę. – Harry roześmiał się wraz z wampirem.

- A tak na serio, kiedy ja byłem w twoim wieku i chodziłem do szkoły, starałem się omijać właśnie Historię Magii. Cała szkoła, wszystkie roczniki były zgodne, co do tego, że profesor Skawiński powinien zdobyć pierwsze miejsce w konkursie na najszybsze zanudzenie klasy. Jego rekord wynosił mniej więcej trzy sekundy od rozpoczęcia wykładu. Potrafił nas zanudzić już samym brzmieniem głosu.

- Binns ochoczo go goni, rekord wynosi jak na razie trzy minuty, choć Hermiona cały czas opiera się jego usypiającemu czarowi – zauważył Harry. – A gdzie chodziłeś do szkoły? – zapytał z ciekawością.

- Dziś na północy Hiszpanii jest miasto portowe o nazwie La Coruña, – zaczął Dacjan - ale dawno temu była to mała wioska. W okolicy, u podnóża Gór Kantabryjskich znajdował się spory zamek, coś na kształt Hogwartu. W La Coruñie się wychowałem, a do szkoły chodziłem właśnie do tego zamku.

- Jak się nazywał ten zamek? Czy miał taką nazwę jak Hogwart? – dopytywał się Po-tter.

- Nie miał nazwy, istniał zresztą tylko przez kilkadziesiąt lat. Nauka tam trwała nie siedem lat jak tu, w Hogwarcie, ale dziewięć. Do szkoły szliśmy jako dziesięciolatki, a kończyliśmy ją dopiero w wieku dziewiętnastu lat. Akurat upadek szkoły przypadł wtedy, kiedy mój rocznik miał zdawać owutemy – trolle górskie zamieszkujące Góry Kantabryjskie uznały, że budując tam szkołę, czarodzieje naruszyli ich przestrzeń prywatną i zaatakowały uczelnię. Byliśmy kompletnie nieprzygotowani, od informacji o ataku do jego przypuszczenia było tak mało czasu, że czasu starczyło tylko na deportowanie się. Trolle zaatakowały pusty zamek, który wkrótce potem zniknął z po-wierzchni ziemi. Do dziś hiszpańskie Ministerstwo Magii nie podjęło decyzji o jego odbudowie, chociaż trolle już dawno się stamtąd wyniosły – zakończył ze smutkiem.

- To jak zdałeś egzaminy? – zapytał Harry, zasłuchany w słowa wampira.
Dacjan roześmiał się.

- Szczerze powiedziawszy, takiego pytania spodziewałbym się raczej od Hermiony, ale skoro pytasz... Uczniowie z mojego rocznika uczęszczali przez ostatnie kilka tygodni do szkoły w Madrycie i tam zdali egzaminy. Młodsze roczniki rozeszły się po całym kraju.

- Ciekawa historia. Mogliby tego nas uczyć na Historii Magii, a nie o wojnach goblinów – mruknął Harry.

- Nie narzekaj, Harry. Wytrzymałeś sześć lat, wytrzymasz jeszcze niecały rok - pocie-szył go wampir.

- Łatwo ci mówić, skończyłeś szkołę dawno temu. A tak z ciekawości – ile masz właściwie lat? Wiem, że wampiry żyją dużo dłużej, niż ludzie, ale ciekawi mnie ile pokoleń przeżyłeś. – Harry uśmiechnął się.

- Urodziłem się w La Coruñie, 18 stycznia 1552 roku, pod nazwiskiem Diego Cortéz. Sam policz ile mam lat. – Dacjan uśmiechnął się chytrze.

Harry przez chwilę milczał, po czym jego oczy zrobiły się wielkie jak galeony.

- Masz 445 lat?!

- Naprawdę? Nie sądziłem, że aż tyle... Pięć czarodziejskich pokoleń, i ponad sześć mugolskich... – Dacjan w zamyśleniu potarł podbródek.

- Wiedziałem, że wampiry żyją długo, ale żeby aż tak długo?

- Nie zapominaj, jestem półwampirem. Jeśli czarodzieje dożywają wieku nawet dwu-stu lat, a wampiry są nieśmiertelne, to półwampira żyją mniej więcej sześć-siedem razy dłużej niż śmiertelnicy. To by dawało około tysiąca lat. Co oznacza, że niebezpiecznie zbliżam się do półmetka – zaśmiał się.

- Przestań, nawet jeśli stuknie ci pięćsetka, to pożyjesz jeszcze drugie pięćset – uspokoił go Harry, także się śmiejąc. - Diego Cortéz, tak? Ten od słynnego przeklętego skarbu Cortèza?

- Nie, to nikt z mojej rodziny – zaoponował Dacjan. - Owszem, nosimy to samo nazwisko, ale moje ma nad literą „e” akcent w prawo, a jego w lewo. Nigdy także go nie spotkałem, urodziłem się pięć lat po jego śmierci. Za to widziałem na własne oczy słynnego Smoka królowej Anglii, Elżbiety I - Francisa Drake’a.

- Niesamowite... – wyszeptał Harry, pełen podziwu i nabożnej czci.

Jako sierota na garnuszku Dursleyów nie miał dostępu do książek, mediów i temu podobnych rzeczy. Jeśli chciał się czegoś dowiedzieć, to musiał albo podsłuchać wiadomości, albo ukraść książkę z pokoju Dudleya. Kiedyś, w pośpiechu myszkując po pokoju kuzyna, chwycił trzy książki, które wyglądały na nieużywane i umknął do swojej komórki. Jedna z nich była książką przygodową o piratach. Od tamtej pory starał się dowiadywać coraz więcej o piratach, wypożyczając książki ze szkolnej biblioteki (choć częściej je po prostu kradł, żeby Dursleyowie nie posądzili go o chęć bycia lepszym od Dudleya i nie zakazali chodzenia do szkoły) i podwędzając inne Dudleyowi. Jego idolem i najbardziej podziwianym człowiekiem stał się wówczas Francis Drake, słynny korsarz morski, pogromca Wielkiej Armady.

- Coś się tak zamyślił? – Dacjan szturchnął go w żebra. – Zbieraj się, masz dokładnie sześć i pół minuty na dojście do klasy Historii Magii.

- Aj, aj, kapitanie Cortéz! – Harry wykonał gest, który miał być chyba próbą zasalutowania, wziął torbę i poszedł, machając Dacjanowi na pożegnanie.

Wampir odmachał mu i podszedł do niewysokiej blondynki stojącej za kamiennym filarem. Objął ją w pasie i razem patrzyli na kołyszące się gałęzie drzew.

- Coś ty mu nagadał, że patrzył na ciebie jak na boga? – zapytała Alice, przytulając się do wampira.

- Opowiadałem mu anegdoty z dzieciństwa, stare dzieje – zbył ją. - Młodemu Potterowi przyda się trochę śmiechu w tych ponurych czasach.

___________________

* Czarodziejska Rozgłośnia Radiowa

** Roślina, która rośnie tylko zimą, wymyślona.