Severus i Hermiona - Zniewoleni mrokiem

50.

Draco czuł się bezsilny. Próby przekonania kogokolwiek, aby mu pomóc i choć trochę zainteresować się zdrowiem Prefekt naczelnej spełzły na niczym. Nawet Blaise spojrzał na niego ze zdziwieniem mówiąc: „Daj spokój, Draco. Hermiona zobaczy, że jej pomagamy i dowali nam jeszcze więcej książek. Nie wiem, czemu tak nagle zaczęło cię to obchodzić”. Grabbe i Goyle, na jego nieszczęście, przez ten krótki czas zdążyli się usamodzielnić i gdy przedstawił im swój plan, tylko mruknęli, że nie i poszli.

Blondyn był coraz bardziej zaniepokojony. Zdarzało się, że Hermiona musiała wyjść w środku lekcji, ponieważ opatrunek się zużył i krew pojawiała się na bandażu. Starał się jej pomagać, jak mógł, przynosząc notatki, ale nie na wiele się to zdało. Dziewczyna nikła w oczach.

***

Eva ponownie przeczytała krótki liścik i ponownie poczuła nieodpartą chęć zabicia Iana. On tu jej pieprzy o zakazie zbliżania się do Severusa i tej głupiej Granger, a tymczasem sam podkochuje się w Gryfonce! A niech ją sobie bierze, przynajmniej nie będę musiała się z nią użerać, myślała.

Tymczasem wspomniana Gryfonka siedziała w swoich komnatach, czekając na Ginny. Młodsza dziewczyna miała przyjść i przekazać jej jakieś nowiny, które otrzymała na historii magii.

Hermiona uniosła się lekko, żeby sięgnąć po książkę i poczuła przeraźliwy ból w lewej nodze. Podciągnęła spódniczkę, spojrzała w dół i na bandażu zobaczyła czerwoną, szybko powiększającą się plamę.

- Pięknie, po prostu cudownie – warknęła na głos.

Złapała różdżkę i wyszeptała zaklęcie tamujące krew. Nie musiała się obawiać granicy naładowania magią, ponieważ to zaklęcie nie wymagało specjalnie dużego nakładu sił. Poczuła jak magia spływa wzdłuż jej ramienia do różdżki, której koniec rozbłysnął jasnym światłem. Promień wniknął w jej ranę, ale zamiast spodziewanego ustania upływu krwi, z rany zaczęło promieniować przenikliwe ciepło. Opatrunek już całkowicie zabarwił się na czerwono i pojedyncze strużki zaczęły spływać po jej udach, plamiąc siedzenie fotela.

Przestraszona obrotem sytuacji dziewczyna rzuciła inne zaklęcie, a gdy to nie zadziałało, przywołała do siebie eliksir tamujący krew. Otworzył małą fiolkę i wylała sześć kropel na opatrunek. Spodziewanym efektem miało być zatrzymanie strużek krwi, ale stało się coś wręcz odwrotnego. Zranienie zaczęło palić żywym ogniem, a krew wypływała coraz szybciej.

Spanikowana dziewczyna próbowała uchwycić różdżkę, aby wysłać patronusa do Ginny, ale upływ krwi osłabiał ją coraz bardziej. Próbowała też zatrzymać krwawienie jakimś materiałem, lecz przed oczami zaczęło jej się robić ciemno. Zanim straciła przytomność zdążyła usłyszeć tylko wybuch dochodzący od strony drzwi i zobaczyć wysoką postać w czarnej pelerynie, która szybko do niej podbiegła.

***

Ian był przerażony. Jego wampirza część mówiła, że pora na posiłek, a tymczasem gdzieś w lochach zapachniało sporą ilością słodkiej krwi. Co teraz?

Stał sparaliżowany na środku korytarza, który, jak wiedział, prowadził do komnat Severusa Snape’a. Co się tam mogło stać?

Nie, to nie moja sprawa. Wcale nie muszę tego sprawdzać. Nawet nie powinienem. Władca zakazał się do niego zbliżać.

Już miał się odwrócić i odejść, gdy jeszcze raz wciągnął kuszący zapach w nozdrza. Już gdzieś go wcześniej czuł. Gdzieś... pod jakąś salą... całkiem niedawno.

Nagle go olśniło. Krew o najsłodszym zapachu, jaki kiedykolwiek czuł. Sala transmutacji. Trzy dni temu. Hermiona.

Siedział na parapecie okna, tuż naprzeciwko sali transmutacji, gdzie siódmoroczni Gryfoni i Ślizgoni właśnie zaczęli lekcję. Był okryty Zaklęciem Kameleona, więc nie musiał się martwić, że ktoś go zobaczy. Z uśmiechem na ustach słuchał profesor McGonagall, która opowiadała z ożywieniem o zaklęciach przemieniających ropuchę w żabę i na odwrót. Jego uśmiech się powiększył, gdy usłyszał interesujący komentarz jednego z uczniów.

Nagle wyczuł zmianę nastroju w klasie. Nadstawił uszu i z ciekawością odwrócił głowę. Usłyszał zmartwiony głos profesor McGonagall, który nakazywał komuś iść do Skrzydła Szpitalnego, a po chwili wyczuł słaby zapach krwi. Czyżby ktoś zranił się różdżką?

Zapach wzmógł się, gdy ta osoba podchodziła do drzwi i w tym momencie Iana nic już nie obchodziło. Ta krew pachniała jak niebo. Była słodka, ale jakby z domieszką goryczy. Połączenie, jakiego jeszcze nigdy nie czuł. Musiał jej zasmakować.

Otworzył oczy, które zamknął nie wiadomo kiedy, a tęczówki zmieniły barwę z jasnozielonej na czarną. Nieświadomie zszedł z parapetu i podszedł bezszelestnie do drzwi. Przyczaił się do skoku i gdy już miał się rzucić na wychodzącą dziewczynę, poczuł silny ból w karku, który przytrzymał go na miejscu.

- Rozumiem cię, synu, ale zakazałem polować na uczniów Hogwartu – rozbrzmiało w jego głowie.

Ian rozpoznał w tym głosie Władcę i natychmiast skulił się pod ścianą. Uścisk niewidzialnej ręki zelżał, a wampir odważył się spojrzeć przed siebie. Zauważył tylko burzę brązowych włosów i kulę, którą podpierała się dziewczyna, zanim zniknęła za rogiem, ale nie miał najmniejszych wątpliwości, co do jej tożsamości.

Uświadomiwszy sobie, co się stało, w mgnieniu oka znalazł się na samym końcu korytarza, przy niepozornych drzwiach. Były zamknięte, ale nie kłopotał się jakimś zamkiem. Użył siły umysłu, by wyważyć drzwi i już po chwili kucał przy nieprzytomnej Hermionie. Z jej nogi obficie płynęła krew.

Zawahał się na chwilę, nie będąc pewnym, co robić, ale po chwili przymknął oczy, całkowicie uspokojony. Jego proin syncretistic* go poprowadzi, był tego pewien.

Otworzy oczy. Po pierwsze – nie może ruszyć dziewczyny z miejsca, to by tylko wzmogło krwotok. Po drugie – musi zatamować płynącą krew, to jasne. Nie może użyć zaklęć ani eliksirów. Wampir w jego umyśle podpowiedział, aby przyłożyć usta w miejsce rany i pozwolić dalej wypływać słodkiemu nektarowi, ale Ian go zignorował. Teraz najważniejsze jest dobro dziewczyny.

Prowadzony przez proin syncretistic umieścił dłonie nad raną, wnętrzem do dołu. Wyglądało to dość komicznie, ale nie zwracał uwagi na otoczenie. Skupił się teraz na tym, aby przekierować swoje moce uzdrowicielskie do ciała dziewczyny. Znając od Evy przygody Hermiony, wiedział, że nie może ich użyć za wiele, żeby nie wywołać szoku magicznego.

Wziął głęboki oddech i otworzył umysł na myśli dziewczyny. Znalazł się w otoczeniu przeraźliwego bólu i mnóstwa krwi. Musiał użyć całej swojej samokontroli, żeby nie zaatakować bezwładnego ciała przed nim. Tak słodko, tak niebiańsko...

- Stop – powiedział głos w jego umyśle. – Wstrzymaj swojego wampira, mój synu, inaczej zabijesz tę dziewczynę. A ona może się przydać.

Posłuszny głosowi Władcy, Ian opanował wewnętrznego potwora i skupił się na powrót na zadaniu. Powoli posuwał się wśród oceanu krwi, poszukując źródła choroby i bólu. Podczas tego cały czas widział ciało dziewczyny i mimowolnie zarejestrował długie (teraz zakrwawione) nogi, nieduże, lecz zgrabne piersi i cudowne wcięcie w talii.

Oderwał się od kontemplacji, gdy poczuł karcący nacisk niewidzialnych palców na kark, które skierowały jego wzrok ku kłębisku czarnych nici magii. To pewnie pozostałości jadu tego zwierzęcia. Znajdowały się one w takim miejscu, że nie było szans, żeby dostać się tam natychmiast. Ian wyczuł nieme przytaknięcie Władcy i nakaz powolnego wycofania się. Zrobił, jak mu kazano i po chwili ponownie znajdował się obok dziewczyny.

- Zatamuj krwotok, zawiązując opaskę ponad raną. Potem zawołaj dyrektora i szkolną pielęgniarkę. Zrób to dyskretnie, żeby nikt cię nie podejrzewał – poinstruował go Władca.

Posłuszny wampir wykonał polecenie. Siecią Fiuu przesłał do gabinetu dyrektora notkę z informacją o stanie Hermiony oraz prośbą o powiadomienie pielęgniarki. Następnie jedną myślą uporządkował obszar wokół drzwi, które na powrót wstawił w zawiasy. Kilka sekund później założył także osłony, zmieniając swoją sygnaturę magiczną i podszywając się pod Gryfonkę.

Zrzucił kaptur z głowy i z niepokojem patrzył na dziewczynę. Czego użyć do opaski uciskowej? Po chwili namysłu oderwał od własnej peleryny długi fragment materiału. Wziął głęboki wdech i podciągnął nieco wyżej spódniczkę dziewczyny. Starając się jak najmniej dotykać ciepłego ciała, owinął jej udo materiałem i zawiązał mocny węzeł. Przez kilka chwil nic się nie działo, ale potem upływ krwi nieznacznie osłabł.

Ian nadstawił uszu. Serce dziewczyny biło niemal niesłyszalnie, wydając z siebie ostatnie tchnienie. Z rozpaczą spojrzał na jej bladą twarz i zamknięte oczy. Nie panując już nad swoimi mocami metamorfomaga, jego włosy i oczy zmieniły kolor na głęboką czerń, a skóra stała się biała jak papier.

W takiej pozycji zastał go Dumbledore, który wpadł do pomieszczenia kilkanaście sekund później. Za nim nadbiegła zdyszana pielęgniarka. Dyrektor tylko posłał Ianowi zatroskane spojrzenie i odsunął go na bok, badając stan Hermiony. Tymczasem pani Pomfrey otworzyła małą torbę z zamiarem wyciągnięcia z niej eliksiru tamującego krew.

- Nie! – zawołał Ian, błyskawicznym ruchem unieruchamiając rękę pielęgniarki. – To sprawi, że zacznie coraz bardziej krwawić. Trzeba użyć czegoś innego. Żadnych zaklęć i eliksirów.

- Co masz na myśli? – zapytał ostro Dumbledore, odwracając się w stronę wampira.

- Mówię o wampirzej magii umysłu – odparł Ian.

Pani Pomfrey pisnęła ze strachu, a dyrektor zmarszczył brwi. To był niezwykle niebezpieczny rytuał, który pozwalał na oczyszczenie ofiary z choroby, ale niósł ze sobą pewne konsekwencje. Jedna z nich było uzależnienie chorego od uzdrowiciela. Istniała nikła szansa, że gdy intencje uzdrowiciela będą nadzwyczaj czyste i dobre, to ofiara nie poniesie żadnych konsekwencji, ale zdarzało się to tak rzadko, że właściwie nigdy.

- Potrafiłbyś dokonać tego bez jakichkolwiek następstw? – zapytał Dumbledore po szybkiej analizie sytuacji. Ian w lot pojął jakie następstwa ma na myśli dyrektor.

- Tak, sądzę, że tak – odrzekł nieco zawstydzony Ian.

- W takim razie: czego ci potrzeba? – spytał Dumbledore.

_____________

* z łaciny – magia synkretyczna. Synkretyzm - połączenie różnych poglądów, zasad lub wierzeń. W tym przypadku chodzi o magię ludzką i wampirzą, czy też śmiertelną i nieśmiertelną.