Severus i Hermiona - Zniewoleni mrokiem

47.

Weekend minął wszystkim spokojnie, a w poniedziałek około godziny dziewiętnastej trzydzieści Hermiona była już gotowa na próbę. Do Wielkiej Sali miała tylko piętnaście minut drogi, więc mogła jeszcze chwilę posiedzieć u siebie. Strasznie się denerwowała. Poprosiła Rona o pożyczenie czarodziejskiego radia i zaczarowała je tak, aby cały czas grało „So This Is Christmas” Celine Dion. Musiała się nauczyć tej piosenki na pamięć, a wolała już zacząć ćwiczyć. Zawsze musiała być do wszystkiego perfekcyjnie przygotowana.

Machnęła różdżką, a z głośników ponownie popłynęły delikatne tony głosu kanadyjskiej piosenkarki. Hermiona śpiewała razem z Celine i zauważyła, że będzie się musiała sporo napracować, żeby zaśpiewać czysto wyższe tony. Celine Dion miała bardzo interesujący głos i na pewno ogromny talent. Często do piosenek wtrącała różne swoje własne dodatki w postaci przedłużeń samogłosek albo czegoś podobnego. To także będzie trudno zaśpiewać. Ron nie powinien się obrazić, jak przetrzyma jego radio aż do świąt. I tak z niego nie korzystał, odkąd w Pokoju Wspólnym Gryffindoru pojawił się większy odpowiednik jego kieszonkowej rozgłośni.

Zegar wybił za piętnaście ósma. Hermiona poderwała się ze strachem i ruchem różdżki wyłączyła radio. Musi się pospieszyć, jeśli chce zdążyć. Szybko narzuciła na siebie szkolną szatę, uchwyciła pewnie kule i pokuśtykała do drzwi. Noga nadal jej dokuczała i teoretycznie powinna się oszczędzać, ale co miała zrobić? Zawołać Snape’a i poprosić go, żeby zaniósł ją do Wielkiej Sali? Nie ma mowy.

Zapieczętowała drzwi zaklęciem i powlokła się w stronę schodów prowadzących do sali wejściowej. Wszystko będzie dobrze, uspokajała samą siebie. Będzie Ginny, będzie Draco, będzie Hanna. Wszystko ułoży się w najlepszym porządku.

W końcu dotarła do Wielkiej Sali. Wszyscy siedzieli w dużym kole, na wyczarowanych wcześniej fotelach, pufach i krzesłach. Panował duży rozgardiasz, gdyż zaproszonych na spotkanie było wielu, ale dzięki temu nie zwrócili na nią zbytniej uwagi. Wejście po schodach nieco ją zmęczyło i opierała się na kulach bardziej, niżby chciała, mimo to ucieszyła się, gdy zobaczyła, że Ginny i Draco już tam są i zajmują jej miejsce. Z zaskoczeniem ujrzała obok nich Blaise’a.

- Zgłosiłem się do perkusji – wyjaśnił jej z uśmiechem, gdy już się do nich przysiadła.

Hermiona odwzajemniła uśmiech. Lubiła Ślizgona. Tak naprawdę poznała go dopiero w piątej klasie, gdyż Zabini wolał trzymać się na uboczu. Podczas gdy Draco buszował po szkole ze swoimi gorylami, on zaszywał się w książkach i pergaminach. Wiedziała, oczywiście, że istnieje ktoś taki jak Blaise Zabini, ale na dobrą sprawę nigdy nie miała okazji go spotkać. Pomimo, że oboje często przesiadywali w bibliotece. Hermiona zwróciła uwagę na to, że Ślizgon często siadywał przy stoliku ocienionym półkami, w najdalszym rogu sali. Ona zaś wolała stół tuż obok wejścia, z pięknym widokiem na błonia za oknem.

Gryfonka rozejrzała się po sali. Zauważyła bliźniaków Weasley machających do nich z przeciwległej strony i jeszcze kilku znajomych. Towarzystwo wydało się być wesołe i przejęte całym koncertem. Niektórzy przyszli tu, aby ćwiczyć i potem wystąpić, a niektórzy dla podtrzymania kolegów na duchu i własnej radości z oglądania.

- Hermiono! Hej, Ziemia do Hermiony! – Zorientowała się, że Ginny machała jej ręką przed nosem. – Gdzie ty jesteś? Spotkanie zaraz się zacznie, wróć do nas. Zobacz – McDavis już jest. – Ginny wpadła w swój zwyczaj komentowania wszystkiego dookoła. - Rozłożyła się w fotelu, jakby była jakąś królową. Jak ja nie lubię tego babska. Och, Merlinie! Nawet Snape jest! – Hermiona tylko zerknęła na nauczyciela siedzącego w fotelu, obok Evy i spłonęła rumieńcem, na wspomnienie czwartkowego wieczoru. Ciekawe, po co przyszedł. - O, zaczyna się! – Ruda wręcz szalała z ekscytacji.

- Ginny, cicho! – uciszył ją Draco. Wbrew wcześniejszym obawom, był bardzo podekscytowany.

- Witajcie, moi drodzy! – Dumbledore wstał ze swojego miejsca, a głosy natychmiast ucichły. – Przejdźmy od razu do rzeczy. Najpierw kwestia instrumentów. Jestem pewien, że każdy z was, choć raz widział już listę wywieszoną w każdym Pokoju Wspólnym. Potrzebujemy chórków oraz skrzypka lub skrzypaczki. Perkusję zapewni nam pan Zabini. – Blaise wstał i ukłonił się wszystkim. Rozległy się brawa.

- Tak, brawo, brawo. Perkusja to niezwykle złożony instrument. Potrzeba ogromnego wyczucia rytmu, zdolności manualnych i... wybacz, Minerwo, znów zboczyłem z tematu. Ale już, wracamy do głównego wątku. Jak mówiłem, potrzeba nam kogoś od skrzypiec i chórków. Wydaje m się, że dziś uda się skompletować chórki, jednak proszę was, abyście skrzypków poszukali wśród kolegów i koleżanek. Osoba ta jest priorytetem, gdyż akompaniament skrzypiec jest niezwykle pożądany w muzycznym świecie.

- Panie profesorze? – Jakaś Krukonka podniosła się ze swojego siedzenia. – Moja siostra gra na skrzypcach, ale skończyła Hogwart trzy lata temu.

- To nie problem, panno Hawthorne – oznajmił Dumbledore. – Bliźniacy Weasley także będą spoza szkoły, a jednak wezmą udział w przedsięwzięciu. Sądzę nawet, że dobrym pomysłem będzie zaproszenie rodzin uczniów, chociażby na sam koncert. Co wy na to? – Popatrzył na uczniów z ekscytacją. Większość wydawała się przytakiwać pomysłowi dyrektora. – Dobrze, tym zajmiemy się później. Chciałbym teraz przedstawić naszych muzyków, którzy będą akompaniamentował profesor McDavis, pannie Granger i panu Malfoyowi. Perkusja – wspomniany już pan Zabini. Gitary – bliźniacy Weasley. Gitara basowa – Terry Boot. Saksofony – panny Neumann i Lynch. Fortepian – miał wystąpić pan Longbottom, ale zrezygnował. Trzeba będzie poszukać kogoś innego.

Hermiona popatrzyła po obecnych i napotkała wzrok Snape’a. W jego oczach było coś na kształt... rozbawienia i źle skrywanej satysfakcji. Zmarszczyła brwi, ale nauczyciel ponownie skierował wzrok na dyrektora.

- Dobrze, na chwilę obecną, trzeba sobie będzie poradzić bez skrzypiec i fortepianu, ale sądzę, że reszta instrumentów jest przygotowana. – Muzycy pokiwali głowami. – W takim razie zapraszam do małego pokazu!

Sześć osób wstało i skierowało się do podwyższenia na środku Sali. Całkiem z tyłu stała duża, błyszcząca perkusja. Hermiona usłyszała głośne „Łał!” z ust Blaise’a, gdy zobaczył instrument. Natychmiast uchwycił pałeczki w ręce, usiadł na stołku i dał bardzo rytmiczny mini-koncert.

Zebrane towarzystwo roześmiało się, a Blaise zawadiacko się uśmiechnął.

- Dziękujemy, panie Zabini – odezwał się Dumbledore. – Teraz poprosimy wszystkich muzyków o otwarcie przygotowanych śpiewników na stronie drugiej i zapoznanie się z nutami. To prosta melodia i nie powinna wam sprawić trudności. Pan, panie Zabini, może dopasować swój własny rytm do melodii. W tej kwestii polegam na pańskim wyczuciu rytmu.

- Oczywiście, dyrektorze – odezwał się Blaise, szczerząc zęby do Dyrektora.

Bliźniacy Weasley cichutko brzdąkali na gitarach, próbując chwytów, podobnie Terry. Dziewczyny wzięły saksofony i wspólnie naradzały się nad kartkami.

***

Snape został zmuszony, żeby pójść na tą próbę, choć bardzo tego nie chciał. Dwie osoby wpłynęły na tą decyzję – Eva i Dumbledore. Dyrektor poprosił, aby zjawił się w Wielkiej Sali, a McDavis wręcz zażądała, żeby dotrzymał jej towarzystwa.

To nie był dobry układ. To coś z Evą. Zżerało go od środka. „Byli razem” od czterech dni, a on już czuł się jak po czterdziestu latach nieudanego małżeństwa. Eva wymuszała na nim codzienne spotkania, łamiąc ustalone wcześniej zasady i  nie biorąc pod uwagę, że był bardzo do tyłu ze sprawdzaniem esejów oraz nie miał przygotowanego testu dla czwartorocznych na następny dzień. Powinien w tej chwili siedzieć w swoim gabinecie, albo gdzieś w kwaterach, z pergaminami w dłoni i układać najtrudniejsze w świecie pytania. Ale nie. Musi gnić wśród tych idiotów, którzy sądzą, że umieją grać na czymkolwiek innym, niż ludzkie nerwy.

Westchnął i jeszcze bardziej zesztywniał w fotelu, aby okazać swą niechęć całemu światu. Właśnie zaczynają jakiś durny mini-koncert. Mógł się założyć, że każdy z nich, chociaż raz się pomyli. Nawet Zabini. Miał dobre wyczucie rytmu, ale brakowało mu praktyki.

Odwrócił wzrok od podestu i popatrzył po zebranych. Wszyscy obserwowali przygotowujących się kolegów i podekscytowani szeptali do siebie nawzajem. Draco powiedział coś do dwóch Gryfonek, na co obie roześmiały się na całe gardło, ściągając tym samym uwagę większości zebranych.

Severus prychnął pod nosem i kiedy spojrzał ponownie w kierunku instrumentów, na jego ramieniu wylądował malutki wróbelek. Odruchowo rzucił bezróżdżkowe i niewerbalne Muffliato.

- Weszli do mojego mieszkania. Dowiedzieli się. Użyłam świstoklika, który mi dałeś, jestem pod bramą Hogwartu. Zaraz pewnie znajdą ślad. Ratuj mnie, Severusie...

Głos Lisy przepełniony był przerażeniem i błaganiem, a wróbelek rozpłynął się w obłoku srebrnego dymu. Severus przez chwilę patrzył w miejsce zniknięcia, a następnie zerwał się z miejsca, machnął dłonią usuwając zaklęcie i szybkim krokiem wyszedł z Wielkiej Sali, nie zważając na zaskoczone milczenie i odprowadzające go spojrzenia. Tuż za progiem puścił się biegiem w kierunku wyjścia. Na szczęście na korytarzu nie było nikogo, kto mógłby go zobaczyć. Niczym błyskawica przemknął przez salę wejściową, pchnął ciężkie wrota i wypadł na dwór.

Pobiegł w stronę bramy wejściowej. Wiedział, że dla wykwalifikowanego czarodzieja niewiele trzeba, żeby wyśledzić świstoklik, a tym bardziej Im to nie sprawia problemu. Już w połowie drogi widział słaniającą się kobiecą postać, która rozpaczliwie trzymała się prętów bramy. W drodze mruczał przeciwzaklęcia, usuwające blokady.

Dopadłszy bramy, szarpnął za jedno skrzydło i powoli je uchylił. Lisa puściła pręty i osunęła się na ziemię. Severus jednym krokiem znalazł się przy niej i wziął ją na ręce. Przeniósł ją na teren Hogwartu i zaczął zamykać bramę. Wtem, po drugiej stronie pojawiło się kilkanaście, czarno ubranych postaci. Wszyscy mieli w dłoniach obnażone miecze. Dwie osoby rzuciły się do bramy i zaczęły pchać skrzydło w kierunku Severusa, powoli ją otwierając. Mężczyzna starał się im przeciwstawić, ale byli silniejsi. Wreszcie brama otworzyła się na oścież, a Severus upadł do tyłu na ziemię. Lisa leżała tuż obok. Z reszty czarnych postaci wystąpiła jedna, najwyższa. Uniosła nad Severusa srebrną klingę, a wiatr zerwał jej z głowy kaptur. Oczom Mistrza Eliksirów ukazała się twarz bardzo przystojnego bruneta o długich włosach i koralowych ustach. Oczy miał czarniejsze od bezgwiezdnej nocy, a białka błyszczały jakąś przerażającą bielą. Uśmiechnął się, prawie, że przyjaźnie i zamachnął mieczem. Severus przymknął oczy, sądząc, że to jego ostatnie chwile i osłonił się rękoma.

Ale cios nie nadszedł. Usłyszał tylko szelest liści pod czyimiś stopami i brzdęk upadającej na ziemię klingi. Otworzył powoli oczy i zobaczył Dacjana, który ciężko oddychał, trzymając w niedźwiedzim uścisku napastnika.

- Bierz Lisę i uciekaj! – wysapał wampir, wzmacniając uchwyt.

Severus posłuchał natychmiast. W innym wypadku zacząłby się wykłócać, ale teraz nie było na to czasu. Rozejrzał się dookoła, poszukując wzrokiem reszty czarnych postaci, a gdy nikogo nie dostrzegł podczołgał się do nieprzytomnej kobiety. Nagle dookoła zrobiło się bardzo zimno, a gdy już miał wziąć ją na ręce i pobiec z nią do zamku, ktoś chwycił go od tyłu za szyję i zaczął dusić. Próbując się wyrwać, złapał dłonie napastnika i zadrżał ze strachu. Były pokryte klejącym się śluzem, a na palcach dało się wyczuć obrzydliwe odciski.

Dementorzy.

To jedno słowo w jego umyśle sprawiło, że Severus przestał walczyć. Do głowy zaczęły mu napływać okropne wspomnienia.

Krzyk matki i wściekłe ryki ojca, gdy przez przypadek użył magii w dzieciństwie…

Jego płacz w łazience, gdy Potter i Black znów uderzyli go klątwą tnącą… Nieporadnie próbuje zatamować krwawienie z uda…

Nie, nie, stop, stop…! Myśl o czymś szczęśliwym, o czymś szczęśliwym!

Lecz wspomnienia napływały dalej. Pokryte liszajami dłonie uniosły go kilkanaście centymetrów nad podłoże i wzmocniły uchwyt.

Pierwsze morderstwo podczas inicjacji na śmierciożercę i jego własna satysfakcja, gdy patrzył na martwe ciało zgwałconej wcześniej kobiety… A potem obrzydzenie, co on zrobił…

Wzrok wszystkich członków Zakonu, pełen pogardy dla nędznego śmierciożercy, który próbuje odkupić swoje winy…

I nagle wszystko ustało. Upadł ciężko na trawę, z trudem łapiąc powietrze. Przetoczył się na plecy, a nad głową mignęło mu coś dużego i srebrnego. Niepewnie podniósł się na łokciach, czując przypływ ciepłego, wieczornego, październikowego powietrza. Zobaczył jak ogromna hydra przepędza co najmniej trzydziestu dementorów, a niedaleko stoi Alice z wyciągnięta różdżką.

Kontrolnie rzucił okiem na Lisę i dostrzegł, że jej klatka piersiowa podnosi się i opada. To dobrze, znaczy, że oddycha.

Alice szybko do niego podeszła, nadal utrzymując tarczę ochronną z patronusa dookoła nich.

- Severusie, możesz wstać? Musisz zaopiekować się Lisą. Dacjan sobie sam nie poradzi, dementorzy zaraz dołączą do Jego sługusów. Muszę mu pomóc. Wyprowadzę napastników za bramę i założę zaklęcia ochronne. Tymczasem ty idź do zamku i przyślij tu Dumbledore’a. Byle szybko!

Powiedziawszy to, wampirzyca zniknęła za bramą, która zamknęła się ze zgrzytem. Severus zobaczył jak pręty zostały oplecione zaklęciami ochronnymi i wyczuł na nich sygnaturę Alice. Odwrócił się do Lisy.

- Enervate – wyszeptał, kierując na nią różdżkę, gdyż nie miał siły na magię bezróżdżkową.

Kobieta powoli otworzyła oczy i poruszyła rękami. Nad sobą zobaczyła pobrudzoną ziemią twarz z przenikliwymi czarnymi oczami i dużym nosem.

- Już po wszystkim. Chodź, idziemy do zamku. – Severus wstał, podając jej rękę. Niepewnie skorzystała z pomocy i chwiejnie stanęła na nogach. Snape objął ją w pasie, oferując oparcie i razem, jak najszybciej, ruszyli w stronę rozświetlonego zamku.