Severus i Hermiona - Zniewoleni mrokiem

_______________

Severus Snape – cichy bohater.

Wielu z nas czytało choć jedną część słynnej sagi „Harry Potter”. Niektórzy może zadali sobie nawet trud przeczytania wszystkich siedmiu tomów. Ale niewielu wyczytało z tego pewne istotne rzeczy i zrozumiało intencje autorki.

Na palcach jednej ręki można wyliczyć osoby, które od początku uważały, że Severus Snape nie był „zły”. Zdecydowana większość zgodnie twierdzi, że to sarkastyczny i zgryźliwy człowiek, nie posiadający ani krztyny dobroci czy miłości. Mężczyzna pozostaje dla nich uosobieniem zła i bezpodstawnej nienawiści.

Ale czy człowiek będący w dzieciństwie bity przez ojca, może cieszyć się życiem? Czy ktoś, kto był zmuszany do podwójnego szpiegowania, narażania zdrowia i życia, potrafi się szczerze uśmiechać? Czy osoba prześladowana przez demony z przeszłości, codziennie budzona przez głos sumienia, umie spojrzeć drugiemu człowiekowi w oczy, bez poczucia winy?

Dzieciństwo Severusa było trudne. Jako czarodziej zrodzony z matki-czarownicy i niemagicznego ojca, nie miał łatwo w domu. Jego tata nie pracował, pił i wyżywał się na żonie i synu. A kiedy Severus już uwolnił się spod jarzma ojcowskiej ręki i poszedł do Hogwartu, wpadł z deszczu pod rynnę. Dziesięć miesięcy w roku, przez siedem lat był dręczony i ośmieszany przez kolegów z roku. Nic więc dziwnego, że później dawał odczuć swoją niechęć dziecku jednemu z prześladowców.

Po ukończeniu siedemnastego roku życia i skończeniu szkoły, młody Severus, będący pełen nienawiści do ciemiężycieli, dołączył do organizacji nazywającej siebie Śmierciożercami. Ich mottem było: zabijać, rabować i zdobywać świat. Pod przewodnictwem okrutnego tyrana w Severusie wykształciły się pewne cechy i przyzwyczajenia, których ciężko było mu się pozbyć. Później, gdy zrozumiał swój błąd i przyłączył się do ludzi próbujących pokonać Voldemorta, owego tyrana, został zmuszony do szpiegowania i narażania własnego życia. Gdyby przypadkiem ostał złapany przez Voldemorta jako szpieg, zginąłby zanimby zdążył zawołać „ratunku!”.

Takie wydarzenia odciskają na ludziach niezatarte piętno, znamię, którego nie można się pozbyć. Dlatego Snape zachowywał się tak, a nie inaczej, dlatego właśnie był powszechnie uważany za nieuprzejmego – od razu wyznaczał dookoła siebie pewną granicę, której nikt nie mógł przekroczyć. Dlatego tak bardzo nienawidził nieostrożności i lekkomyślności, dlatego zawsze był perfekcyjny i opanowany aż do bólu.

W pewnym momencie swojego życia ludzie zaczynają się zastanawiać, czy dobrze robią i czy nie powinni zawrócić i podążyć inną ścieżką. Niektórzy zaczynają od nowa. Severus nie miał tej możliwości. Gdy już wybrał jedną drogę, musiał nią podążać do końca, bez względu na konsekwencje. Zresztą, był zbyt przyzwyczajony do tego typu czynności, by robić cokolwiek innego.

Obaj jego zwierzchnicy, wykorzystywali go do wszelkiego rodzaju „brudnych robót”, ale nawet przez myśl nie przeszło im, że Snape też był człowiekiem i też miał uczucia. Schowane głęboko w sercu, trzymane na uwięzi, ale miał. Nie mógł sobie przecież pozwolić na zachwianie, na jakikolwiek błąd, jakąkolwiek niepotrzebną emocję, mogącą kosztować go życie.

Zginął w zaciszu starej chaty, zdradzony przez swojego pana, w obecności Pottera, dziecka jego prześladowcy. Niedoceniony, cichy bohater…

Ludzie z reguły odwracają się od tych, którzy są „inni”. Ale czy ta „inność” naprawdę musi być spowodowana złymi intencjami danego człowieka? Może ta osoba nie ma powodów do radości, może przyczyna zgryźliwości czy innych negatywnych cech, tkwi głębiej?

Często zdarza się tak, że patrzymy, ale nie widzimy tego, co najważniejsze…